به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی جمعیت هلال‌احمر؛

جملاتی که آرامش می‌دهند، نه اضطراب....
نکته مهم:
در زمان بحران، کودکان بیش از هر چیز به آرامش، صداقت و احساس حمایت از سوی بزرگ‌ترها نیاز دارند. لحن آرام و کلمات امیدوارکننده می‌تواند به آن‌ها کمک کند احساس امنیت بیشتری داشته باشند.
• احساس ترس کودک را انکار نکنیم؛
به کودک نگوییم: «چیزی نشده، بی‌دلیل می‌ترسی» .
این جمله ممکن است باعث شود کودک احساسات واقعی خود را پنهان کند.
بهتر است بگوییم:
«من هم آن صدا را شنیدم و کمی نگران شدم، اما الان در کنار هم هستیم و در امنیت قرار داری».
• آینده را برای کودک مبهم و ترسناک توصیف نکنیم.
گفتن جملاتی مانند «اگر جنگ شود معلوم نیست چه می‌شود» می‌تواند ذهن کودک را پر از نگرانی کند.

می‌توانیم بگوییم:
«در هر شرایطی بزرگ‌ترها مسئول مراقبت از کودکان هستند و تلاش می‌کنند از آن‌ها محافظت کنند».

• حس امنیت کودک را تضعیف نکنیم.
اگر والدین بگویند «من هم خیلی می‌ترسم»، ممکن است کودک احساس کند کسی برای محافظت از او وجود ندارد.
بهتر است بگوییم:
«گاهی ممکن است نگران شویم، اما راه‌هایی بلدیم که دوباره آرامش خودمان را پیدا کنیم».
• کودک را در حالت آماده‌باش دائمی قرار ندهیم.
توضیح‌هایی مثل «اگر حمله شد باید سریع فرار کنیم» می‌تواند اضطراب مداوم ایجاد کند.
بهتر است بگوییم:
«برای شرایط مختلف برنامه داریم و می‌دانیم در صورت لزوم چه کارهایی باید انجام دهیم».
• وعده‌های غیرواقعی ندهیم.
گفتن «هیچ اتفاقی نمی‌افتد» ممکن است در صورت وقوع حادثه، اعتماد کودک را خدشه‌دار کند.
بهتر است بگوییم:
«اگر مشکلی پیش بیاید، من تمام تلاشم را می‌کنم تا از تو مراقبت کنم».