logo

پنجشنبه 26 شهریور 1405

اقتصاد مقاومتی در سایه وحدت ملّی و امنیّت ملّی flag
  • تاریخ انتشار : 1398/12/14 - 10:54
  • تعداد بازدید : 16
  • تعداد بازدیدکننده : 16
  • زمان مطالعه : 9 دقیقه

جاده‌ها در برف گم شده بودند؛ روایت‌هایی متفاوت از امدادرسانی در پر برف‌ترین روزهای گیلان

کمتر از 12 ساعت از بارش برف در گیلان می‌گذشت که تمام شهرها و روستاهای استان سفیدپوش شدند. جاده‌های پر مسافر منتهی به گیلان تصادف‌های زنجیره‌ای را یکی پس از دیگری پشت سر می‌گذاشت و بارش سنگین برف حرکت خودروها را کند کرده بود. تنها در راه مانده‌ها نبودند؛ برق و گاز در اغلب روستاهای استان قطع شده بود و بارش بیش از یک و نیم متری برف اهالی گیلان را به دردسر انداخته بود.

به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی جمعیت هلال‌احمر به نقل از پیام هلال، سقوط بهمن در روستای رشته رود جان دو نفر را گرفت و امدادگران جمعیت توانستند یکی از افراد گرفتار در بهمن را در این روستا نجات دهند. امدادرسانی در برف و بوران خودروهای امدادی را در نیمه‌های راه متوقف می‌کرد و در برخی از عملیا‌ت‌ها امدادگران مسیری چند کیلومتری را با پای پیاده در برف طی می‌کردند تا به روستای مورد نظر برسند.



امداد با پای پیاده


جاده‌ها مسدود شده بود و از جایی به بعد حتی خودروهای هلال احمر هم راهی برای عبور نداشتند. تیم‌های امداد و نجات برای رسیدن به برخی از روستاها مسیرهای پر برف را با پای پیاده طی می‌کردند و بسته‌های غذایی و اقلام ضروری را به مردم گرفتار در برف می‌رساندند. «مهدی احدی» رئیس شعبه رودبار می‌گوید :«سازه‌های روستایی اغلب با چوب ساخته شده‌اند و سقف‌های شیروانی این خانه‌ها تحمل وزن سنگین برفی که باریده بود را نداشتند. برای همین بعد از بارش برف سقف تعدادی از خانه‌های روستایی فرو ریخته بود. علاوه بر این بارش سنگین برف باعث شده بود تا مردم در خانه‌های خود حبس شوند و نتوانند بیرون بیایند. رساندن اقلام امدادی و ضروری مثل وسایل گرمایشی، داروهای ضروری و همچنین آب و مواد غذایی از جمله اقدامات ما از ساعات اولیه بارش برف در رودبار بود. یکی از سختی‌های امدادرسانی در این برف طی کردن مسیر پر برف بود. ارتفاع برف در برخی از نقاط به بیش از یک و نیم متر می‌رسید و هیچ خودرویی امکان عبور از آن مسیر را نداشت. برای همین امدادگران مسیرهای چند کیلومتری را با پای پیاده طی می‌کردند.» علاوه بر امدادرسانی به روستاهای گرفتار در برف، امدادرسانی به مسافران در راه مانده هم از اقداماتی بود که هلال احمر رودبار بر عهده داشت. احدی می‌گوید :«رودبار یکی از جاده‌های ترانزیتی استان گیلان را در خود دارد و همین عبور و مرور بالا در این مسیر در روزهای بارش برف، باعث سر خوردن خودروها، تصادف‌های جاده‌ای مکرر و همچنین بسته شدن راه برای مدت طولانی شده بود. امدادگران به خودروها کمک می‌کردند تا بتوانند از مسیرهای پر خطر و گردنه‌ها به سلامت عبور کنند. تصادف‌های زنجیره‌ای و حوادث ترافیکی زیادی در این مسیر اتفاق افتاد اما خوشبختانه هیچ کدام منجر به فوت هموطنان نشد. تنها در مسیرهای جاده‌ای رودبار اسکان بیش از 1500 نفر در راه مانده را بر عهده داشتیم. توزیع بسته‌های غذایی بین در راه مانده‌ها، آب معدنی و پتو و ... از دیگر اقدامات اولیه برای امدادرسانی در برف و کولاک استان گیلان بود.» 29 بهمن ماه با عادی شدن وضعیت در گیلان پایان عملیات امدادرسانی اعلام شده بود با این حال امدادرسانی هلال احمری‌ها در روستاهای رودبار که همچنان دچار قطع برق و گاز بودند ادامه داشت :«بعد از پایان عملیات امدادرسانی در استان، همچنان گاز برخی از روستاها قطع بود و ما به این روستاها نفت می‌رساندیم تا به کمک آن گرمایش خود را تامین کنند. امدادرسانی در روستاهایی که همچنان در معرض آسیب بودند و یا به کمک امدادگران نیاز داشتند همچنان ادامه داشت.»



عبور از رودخانه در دمای زیر صفر


سقوط بهمن و ریزش سقف خانه در روستای رشته رود 2 کشته بر جا گذاشته بود. با این حال امدادگران هلال احمر توانستند یکی از افراد این خانواده را زنده از آوار نجات دهند. «محمد حسن فرخی» نجاتگر یکم صومعه‌سرا است که در این عملیات حضور داشته و از سختی‌های رسیدن به این روستا و عبور از رودخانه در دمای زیر صفر می‌گوید :«وقتی خبر سقوط بهمن در رشته رود آمد خود را با بالگرد به محل حادثه رساندیم. اما بالگرد نمی‌توانست در نزدیکی محل حادثه فرود بیاید و برای همین مجبور به فرود در روستای همجوار شد. برای رسیدن به خانه‌ای که بهمن سقف آن را آوار کرده بود باید از عرض رودخانه عبور می‌کردیم و راه دیگری نداشتیم. در آن هوای سرد به آب زدیم و به هر سختی که بود خود را به روستا رساندیم. اهالی روستا می‌گفتند بعید می‌دانند کسی زیر از آوار زنده مانده باشد. با این حال آن‌ها را از محل سقوط بهمن دور کردیم و عملیات آواربرداری را آغاز کردیم. زمان زیادی از سقوط بهمن و ریزش سقف خانه گذشته بود. با این حال وقتی به یکی از افراد خانواده دسترسی پیدا کردیم متوجه شدیم که زنده است. با دیگر اعضای تیم واکنش سریع صومعه سرا مردم را که برای کمک به نزدیکی آوار آمده بودند دور کردیم و آن زن را نجات دادیم. یکی از تیرک‌های سقف در نزدیکی سر این زن فرود آمده بود و جایی برای تنفس برای او باقی گذاشته بود. اقدامات اولیه لازم را برای کمک به آن زن انجام دادیم و دنبال دو فرد دیگر آن خانواده گشتیم. اما آن‌ها به دلیل نداشتن راه تنفس و برخورد تیرهای سقف با سرشان در همان لحظات نخست سقوط بهمن جان خود را از دست داده بودند. بهمن همچنین به محل نگهداری از احشام خانه‌های دیگر هم ریزش کرده بود و دام‌های زیادی نابود شده بودند. اما خوشبختانه دیگر اهالی روستا آسیبی ندیده بودند.»



بیماران دیالیزی را به بیمارستان رساندیم


اولویت امدادرسانی در روزهای نخست بارش برف، با روستاها و مناطقی بود که در آن حادثه‌ای رخ داده باشد؛ از سقوط بهمن گرفته تا انتقال بیماران دیالیزی و ریزش سقف خانه‌ها. «حامد پورشیرین» از امدادگران فومنی است که انتقال بیماران دیالیزی به بیمارستان فومن را به همراه دیگر اعضای تیم امداد شهرستان بر عهده داشت. او می‌گوید :«ماموریت‌های مختلفی برای انتقال بیماران به خصوص افراد دیالیزی به بیمارستان بر عهده داشتیم. برخی از این افراد در شهر فومن بودند و برخی دیگر در روستاهای اطراف. یکی از این ماموریت‌ها انتقال فرد دیالیزی از روستایی در ابتدای جاده ماسوله به بیمارستان فومن بود. به دلیل بسته بودن راه‌ها باید بخشی از راه را به پای پیاده طی می‌کردیم و افرادی که توان راه رفتن نداشتند با برانکارد به بیمارستان می‌رساندیم. 


پیمایش در برفی که ارتفاع آن 60 تا 80 سانتی متر بود کار دشواری بود؛ آن هم در حالی که بیمار دیالیزی را روی برانکارد باید حمل می‌کردیم. با این حال تمام ماموریت‌هایی که برای انتقال این بیماران به بیمارستان و بازگشت به خانه به ما محول شده بود را به پایان رساندیم. عملیات انتقال افراد دیالیزی به بیمارستان دو روز ادامه داشت.» انتقال افراد دیالیزی به بیمارستان با هماهنگی مرکز بهداشت منطقه و مرکز کنترل عملیات استان انجام می‌شد تا بیمارانی که شرایط اضطراری دارند به موقع به بیمارستان و مراکز درمانی برسند.

 پیمایش در برف برای انتقال بیماران به مراکز درمانی گاهی تا 3 ساعت طول می‌کشید. پورشیرین می‌گوید :«سختی این عملیات‌ها در این بود که در تمام مسیرها امکان استفاده از خودرو وجود نداشت و باید مسیرهای گاه طولانی را با پای پیاده طی می‌کردیم. بعد از پایان عملیات انتقال بیماران دیالیزی به تیم‌های امدادی پیوستیم که به روستاهای گرفتار در برف و کولاک امدادرسانی می‌کردند. مردم این مناطق روستایی آماده چنین بارشی نبودند و ساکنان آن‌ها که اغلب افراد سالخورده‌ای بودند مواد غذایی کافی برای چند روز در اختیار نداشتند. در این عملیات‌ها علاوه بر ارسال اقلام ضروری مثل داروهای مورد مصرف افراد و وسایل گرمایشی به مردم آذوقه و آب آشامیدنی هم می‌رساندیم. وسعت و شدت بارش برف آنقدر زیاد بود که جاده‌های اصلی مشخص نبودند و به راحتی نمی‌شد راه رسیدن به روستاها را تشخیص داد. یکی از راه‌های تشخیص مسیر دنبال کردن رد تیرهای برق بود که بخش زیادی از آن زیر برف دفن شده بود.» 


 

امدادرسانی با قایق به روستاهای پشت سد

با اعلام وضعیت بحرانی در استان گیلان امدادگران زیادی خود را به پایگاه‌های امدادی رساندند تا در خارج از شیفت‌ها هم به مردم کمک‌رسانی کنند. رسیدن به پایگاه‌های امداد جاده‌ای در این شرایط یکی از معضلات این امدادگران بود. «نوید رنجبر» از امدادگرانی است که در ساعات اول خود را به پایگاه امداد جاده‌ای رسانده بود تا در عملیات‌ها حضور داشته باشد. او می‌گوید :«تا رسیدن به پایگاه جاده‌ای، خودروهای زیادی را می‌دیدیم که در برف گرفتار شده‌اند و دچار مشکل هستند. به آن‌ها کمک می‌کردیم تا بتوانند زنجیرچرخ ببندند و یا اگر گرفتاری برایشان پیش آمده برطرف کنند. تا اینکه به پایگاه رسیدیم و عملیات اصلی آغاز شد. یکی از سخت‌ترین عملیات‌هایی که در این برف در آن حضور داشتم عملیات امدادرسانی به روستایی پشت سد بیجار بود. مسدود بودن مسیر باعث شد تا مسیری 8 کیلومتری را در برف و بوران پیاده طی کنیم. بعد از رسیدن به سد باید با قایق به روستا می‌رفتیم. سوار قایق شدن همانا و خیس شدن در سرمای زیر صفر همان. با این حال همه امدادگران بدون اینکه خم به ابرو بیاورند به امدادرسانی می‌پرداختند و عملیات‌های مختلف را به پایان می‌رساندند. رساندن اقلام ضروری به روستاهای پشت سد که به پایان رسید در دیگر عملیات‌ها حاضر می‌شدیم که شامل امدادرسانی به خودروهای تصادف کرده می‌شد و همچنین رسیدگی به نیازهای اولیه مردمی که در روستاها گرفتار شده بودند. مهمترین نیاز مردم در آن روزها تامین وسایل گرمایشی بود. برق و گاز در بسیاری از روستاها قطع شده بود و مردم برای گرم کردن خود و همچین پخت پز با مشکلات زیادی روبرو بودند.» با اعلام وضعیت بحرانی در استان گیلان امدادگران زیادی خود را به پایگاه‌های امدادی رساندند تا در خارج از شیفت‌ها هم به مردم کمک‌رسانی کنند. رسیدن به پایگاه‌های امداد جاده‌ای در این شرایط یکی از معضلات این امدادگران بود. «نوید رنجبر» از امدادگرانی است که در ساعات اول خود را به پایگاه امداد جاده‌ای رسانده بود تا در عملیات‌ها حضور داشته باشد. او می‌گوید :«تا رسیدن به پایگاه جاده‌ای، خودروهای زیادی را می‌دیدیم که در برف گرفتار شده‌اند و دچار مشکل هستند. به آن‌ها کمک می‌کردیم تا بتوانند زنجیرچرخ ببندند و یا اگر گرفتاری برایشان پیش آمده برطرف کنند. تا اینکه به پایگاه رسیدیم و عملیات اصلی آغاز شد. یکی از سخت‌ترین عملیات‌هایی که در این برف در آن حضور داشتم عملیات امدادرسانی به روستایی پشت سد بیجار بود. مسدود بودن مسیر باعث شد تا مسیری 8 کیلومتری را در برف و بوران پیاده طی کنیم. بعد از رسیدن به سد باید با قایق به روستا می‌رفتیم. سوار قایق شدن همانا و خیس شدن در سرمای زیر صفر همان. با این حال همه امدادگران بدون اینکه خم به ابرو بیاورند به امدادرسانی می‌پرداختند و عملیات‌های مختلف را به پایان می‌رساندند. رساندن اقلام ضروری به روستاهای پشت سد که به پایان رسید در دیگر عملیات‌ها حاضر می‌شدیم که شامل امدادرسانی به خودروهای تصادف کرده می‌شد و همچنین رسیدگی به نیازهای اولیه مردمی که در روستاها گرفتار شده بودند. مهمترین نیاز مردم در آن روزها تامین وسایل گرمایشی بود. برق و گاز در بسیاری از روستاها قطع شده بود و مردم برای گرم کردن خود و همچین پخت پز با مشکلات زیادی روبرو بودند.»



  • گروه خبری : اخبار ستادی
  • کد خبر : 54203
کلمات کلیدی
مدیر سیستم
خبرنگار

مدیر سیستم

تصاویر

تنظیمات قالب