ملیحه زنگانه، خبرنگار اعزامی به عراق: به درمانگاه حیدریه که سر میزنی او را می بینی که با لهجه شیرینش در حال صحبت کردن با زائرین عرب زبان است و با مهربانی با زائرین صحبت می کند. وقتی نام پسر ۶ ماهه اش را می آورد، چشمانش پر از اشک می شود.

مرتضی مرعی، امدادگر اهل خوزستان است و در راهپیمایی اربعین به عنوان مترجم به حیدریه آمده است. او اسحاق ۶ ماهه اش را گذاشته و آمده دست اسحاق های اربعین را بگیرد.

هرسال خانواده اش در اربعین به کربلا می آیند، می گوید: من امدادگرم، امدادگر عاشق است و دوست دارد به زوار خدمت کند. نه خسته می شود و نه احساس خستگی می‌کند.

سال اول به عنوان امدادگر آمد و امسال سومین سالی است که به عنوان مترجم به سرزمین عشق می آید. هرسال برای خدمت به زائر امام حسین(ع) سر از پا نمی شناسد.

می گوید: پسر ۶ ماهه ام اسحاق بیمار و در بیمارستان بستری بود؛ عشق به حسین در تک تک اعضای خانواده ی من موج میزند. (پسرم یا حسین بگو و برو) این جمله ای که از زبان مادرم که فضا را عطرآگین می کند.

همسرم می گوید: آقا مرتضی، اسحاق های اربعین منتظر تو هستن.

کارم در درمانگاه حیدریه زیاد است. گاهی کنار پزشک می نشینم آلام زائر حسینی را ترجمه می کنم؛ گاهی دیگری صدا می زند و می‌خواهد او را نزد پزشک ایرانی ببرم. گاهی باید برای حمل مصدومی بروم خلاصه لحظه ای برای خدمت آرام و قرار ندارم. عاشق امام حسین علیه السلام از بیماری و درد و رنج باکی ندارد.

با خود می گویم اگر این درمانگاه نباشد و اگر ما نباشیم زائرین نمی توانند و ارامش خیال به کربلا برسند.

لحظه ای که شادی و رضایت را در چشمان زائر حسینی میبینی با هیچ شادی ای نمی توان عوض کرد...