«آن اوایل برای ما به عنوان امدادگران زن و در عین‌حال راننده‌ آمبولانس خیلی سخت بود. تا این موضوعات در جامعه جا بیفتد و برای مردم عادی‌ شود کمی زمان می‌برد. هنوز هم تا حدی مشکلاتمان ادامه دارد. ولی همین‌که مردم می‌دیدند یک امدادگر زن به سراغشان آمده خیلی برایشان خوشایند بود. مخصوصا در حادثه‌ها وقتی یک امدادگر مرد بالای سر خانم‌ها و بچه‌ها می‌رسد، آنها کمی دچار ترس و واهمه می‌شوند، اما وقتی یک خانم به کمک آنها می‌رود آرامش بیشتری دارند انگار». این‌ها را الهه بهرامی می‌گوید. یکی و یکی دیگر از راننده- نجاتگران استان البرز که از سال 80 وارد جمعیت هلال‌احمر شده و  35 ساله است. او  بعد از اینکه دوره‌های امداد و جوانان را گذرانده، مربی کمک‌های اولیه شده و بعد هم راننده- نجاتگر. 

می‌گوید: «ما حتی مصدومانی داشتیم که وقتی می‌دیدند یک امدادگر خانم بالای سر آنها رسیده، به لحاظ روحی بهتر می‌شدند و دیگر نگران اتفاق‌های بعدی که ممکن بود برای آنها بیفتد، نبودند. گاهی وقت‌ها هم ما در پایگاه‌های امداد و نجات جاده‌ای بودیم و مراجعینی داشتیم. مثلا در ایام نوروز گاهی پیش می‌آمد که که خانواده‎هایی در جاده در حال تردد بودند که چای ریخته بود روی بچه‌شان و مثلا پای بچه سوخته بود. آنها به پایگاه‌های ما مراجعه می‌کردند وقتی امدادگران مرد به سراغشان می‌رفتند خیلی دیر با آنها کنار می‌آمدند و اصطلاحا دیر یخ بچه‌ها باز می‌شد. اما ما که به سراغشان می‌رفتیم، بچه‌ها خیلی راحت با موضوع کنار می‌آمد و اصلا متوجه نمی‌شدند که داریم پایشان را پانسمان می‌کنیم.»

بهرامی یاد یکی از تجربیاتش می‌کند: «یکبار سوختگی یکی از بچه‌ها شدید بود و ما مجبور بودیم پوست پای بچه را جدا کنیم و بعد برایش پماد بمالیم تا عفونت نکند. اینقدر در حین کار با او حرف زدیم و سرگرمش کردیم که این بچه‌ اصلا نفهمید چه اتفاقی برای او افتاد. طبع مادری ما همیشه همراهمان است، برای همین بچه‌ها خیلی بیشتر به ما اعتماد می‌کنند.»

ناگفته نماند که به نظر او هم کار، گاهی سختی‌هایی دارد: «خیلی وقت‌ها زمانی‌که وارد صحنه می‌شدیم، مردها با ما کنار نمی‌آمدند، فکر می‌کردند چون ما زن هستیم، از پس بعضی از کارها برنمی‌آییم! درحالی که اینطور نبود. حتی خیلی وقت‌ها به شوخی و یا جدی می‌شنیدیم که می‌گفتند آمبولانس را نزنید به دیوار! شنیدن این حرف‌ها برای ما خوشایند نبود. حتی گاهی وقت‌ها مصدومان آقا در مقابل ما مقاومت می‌کردند و می‌گفتند مگر یک خانم برای من چه‌کار می‌تواند بکند؟ اما ما با همه‌ این حرف‌ها و فکرها کنار می‌‎آمدیم و می‌آییم، مدارا می‌کنیم و همین‌که بتوانیم برای کسی کاری انجام دهیم، برای ما کافی است و آرامش و خستگی آن روز به ما برمی‌گردد.»

بهرامی به همراه دو نفر دیگر دو سال در پایگاه امداد و نجات توانا مشغول به کار بوده‌اند: «البته بعد از دو سال به ما اجازه‌ کار ندادند. اما پیگیری کردیم تا پست‌های نوروز را داشته باشیم. در نوروز ما در جاده‌ چالوس، در بیلقان با آمبولانس مستقر هستیم. اگر حوادث جاده‌ای در پیش باشد، حضور داریم و خودمان را به محل حادثه می‌رسانیم و اگر مراجعه کننده هم داشته باشیم، اقدامات مورد نیاز را برای آنها انجام می‌دهیم». در مورد یکی از تجربیاتش می‌گوید: «یکبار رفتیم در موقعیتی که یک خانم دارو مصرف کرده بود و قصد داشت خودکشی کند. وقتی به او رسیدم، شروع به صحبت با او کردم؛ گفتم با خودکشی که چیزی درست نمی‌شود، باید مبارزه کرد و خیلی چیزها را درست کرد. بعد چشم‌هایش را باز کرد و دست من را فشار داد توی دستش. وقتی این کار را کرد، اشک‌ در چشم‌های من جمع شد. بلافاصله برایش اکسیژن‌تراپی کردیم و به او سرم زدیم. وقتی کاملا به هوش آمد گفت شما مرا نجات دادید، وقتی دست شما را گرفتم برگشتم به زندگی. خیلی خاطره‌ شیرینی بود و خستگی را از تنم درآورد.»

 

مریم علیا 35 ساله است. از سال 88 به جمعیت هلال‌احمر پیوسته و کارش را با امدادگری شروع کرده است. بعد هم همکاری کوتاهی با سازمان جوانان داشته و حالا هشت سالی می‌شود که در کنار امدادگری، مربی کمک‌های اولیه هم هست. او هم کار عملیاتی را دوست دارد و هم کار تدریس را. می‎گوید این دو مکمل یکدیگر هستند، سر کلاس از تجربه‌های امدادی‌اش استفاده می‌کند و در کارهای عملیاتی از آموزش‌هایی که هر روز درگیر آنهاست بهره می‌برد.

می‌گوید: «در کار همیشه سختی‌هایی وجود دارد، اما نتیجه‌‌ نهایی سختی‌ها را برایمان شیرین می‌کند. مثلا یکبار بعد از اینکه شیفتمان تمام شد و باید برمی‌گشتیم اداره و آمبولانس را تحویل می‌دادیم، وقتی که حتی لباس‌هایمان را هم عوض کرده بودیم، در اتوبان جلوی چشم خودمان یک ماشین چپ کرد. همان موقع مردم همکاری کردند و راه را برایمان باز کردند و با هماهنگی EOC وارد صحنه‌‌ حادثه شدیم. خانمی در صحنه بود که پلکش پاره شده بود و سرطان خون داشت. چشمش خونریزی کرده بود و ما در تلاش بودیم تا خونریزی را متوقف کنیم. بعد از اینکه خونریزی بند آمد، پانسمان‌های لازم را انجام دادیم و البته به حمایت‌های روانی ما هم نیاز بود. دختری که همراه این خانم بود خیلی بی‌قراری می‌کرد. همزمان که در راه مرکز درمانی بودیم تا مصدوم را به بیمارستان تحویل دهیم، باید او را هم آرام می‌کردیم.»

او هم معتقد است که مردم با امدادگران زن آرامش را تجربه می‌کنند: «وقتی که مصدوم یک خانم باشد و ببیند که امدادگر خانم به سراغش آمده، آرامش او بیشتر می‌شود. بعضی از خانم‌ها در مقابل امدادگران آقا معذب هستند و تجربه‌‌ مشترک ما این است که خانم‌ها معمولا با امدادگران خانم ارتباط بهتری برقرار می‌کنند، به‌خصوص هنگام حمایت‌های روانی. خیلی‌ وقت‌ها شرایط بیمار را برای همراهش یا خود بیمار توضیح می‌دهیم و آنها را از سردرگمی درمی‌آوریم. چند سال پیش وقتی که شیفت می‌ایستادیم یا راننده‌‌ آمبولانسمان خانم بود، مردم تعجب می‌کردند و فکر می‌کردند مگر یک زن می‌تواند از عهده‌ این کار بربیاید. خیلی‌ وقت‌ها در اتوبان‌ها با رفتارهای عجیبی مواجه می‌شدیم، اما به مرور مردم به حضور راننده- نجاتگران زن عادت کردند و حداقل الان در استان البرز این مساله کاملا جا افتاده است. در پست‌های نوروزی هم همینطور است، مردم خودشان خیلی وقت‌ها همکاری می‌کنند تا ما سر صحنه‌ حادثه حاضر شویم.»