به گزارش پایگاه اطلاع رسانی جمعیت هلال احمر، همزمان با انتصاب دکتر پیوندی به عنوان ریاست جمعیت هلال احمر،جمعیت هلال احمر با وضع اسف‌بار حقوق بشردوستانه در میانمار و نادیده گرفتن حق مسلم مسلمانان مظلوم میانمار مواجه بود. بحران کشتار و آوارگی مسلمانان روهینگیایی، داستان غم انگیزی بود که روح و روان همه را آزرده کرده بود. یک فاجعه انسانی در حال رخ دادن بود و هلال‌احمر فارغ از دین و مذهب، وظیفه داشت به کمک همنوعان خود بشتابد.

پیش از شروع مسئولیت دکتر پیوندی به عنوان ریاست جدید، فراخوانی توسط جمعیت هلال احمر برای دریافت کمک های مردمی منتشر شده و یک محموله 30 تنی از اقلام ضروری نیز به آن منطقه ارسال شده بود . محموله دیگری نیز در حال آماده سازی برای ارسال بود که با شروع دوره ریاست دکتر پیوندی همراه شد. اگر چه هنوز رئیس جمعیت هلال احمر معارفه نشده بود، اما اینگونه تصمیم گرفته شد تا دکتر پیوندی و جمعی از مدیران، همزمان با ارسال محموله به میانمار بروند.

*زندگی در قعـــر دنیـــا

آنچه از اوضاع و احوال مردم آواره میانمار عیان بود با آنچه که در اخبار و گزارشات شنیده و دیده می‌شد بسیار اسفبارتر بود، یکجورهایی قصه زندگی‌شان عوض شده بود؛ غصه‌ای تلخ و گس از مرگ و آوارگی که هر لحظه باید روی شانه‌های نحیف‌شان از این اردوگاه به آن اردوگاه حملش کنند. مرز بنگلادش با میانمار در چند کیلومتری کاکس بازار اردوگاه‌های پناهجویان میانماری شناخته می‌شود، جایی که به هر چه ربط داشته باشد به زندگی و زیستن ربطی ندارد؛ جایی در قعر دنیا....

در آن زمان دولت میانمار از دریافت کمک‌های بین‌المللی ممانعت می کرد و اغلب خدمات بشردوستانه در همان منطقه مرزی «کاکس بازار» متمرکز شده بود. جایی که بیش از یک میلیون آواره و بی پناه، خود را از میان جنگل ها و رودخانه ها به آنجا رسانده بودند تا زنده بمانند.

همزمان با سفر رئیس جمعیت هلال احمر و همراهان به بنگلادش، یک محموله 30 تنی شامل اقلام ضروری و خوراکی نیز با یک فروند هواپیمای باری به آنجا ارسال شد.

در این سفر رئیس جمعیت هلال احمر کشورمان در بنگلادش با وزیر بهداشت و رئیس هلال احمر بنگلادش دیدار داشت و به نمایندگی از هلال احمر ایران برای ارائه کمک های انسان دوستانه ابراز تمایل کرد و قرار شد تا آنها نیز تسهیلات لازم را فراهم کنند. قول و قرارها برای احداث یک بیمارستان صحرایی رد و بدل و مقرر شد تا نمایندگان مستقر هلال احمر در کاکس بازار پیگیری های لازم را برای صدور مجوزهای قانونی انجام دهند.

اوضاع در اردوگاه آوارگان فاجعه بار بود. جایی که زندگی تعریفی متفاوت و عجیب داشت؛ دشتی بزرگ سرتاسر پوشیده از خانه‌های نایلونی با رنگی متمایل به سیاه و استوار بر چوب بامبو. بنگلادشی‌ها سال‌ها بود زمین‌های برنج‌شان را بخشیده‌ بودند به آواره‌های روهینگیایی تا سرپناهی برای خودشان بسازند. از سال‌های قبل که این نسل‌کُشی‌ها شروع شده بود، تعدادی از مرز رد شده و در بنگلادش اسکان گرفته‌ بودند.

علاوه بر رئیس جمعیت هلال احمر و هیات همراه، همزمان گروهی از خبرنگاران، عکاسان و ارزیاب‌های جمعیت هلال احمر با حضور در بنگلادش در اردوگاه‌های آوارگان میانماری سرکشی می‌کردند تا راویان این قصه تلخ باشند.

مشاهدات تلخ بود و غم بار، بعضی از بچه‌ها از فرط خستگی و گرما به آب‌های آلوده پناه می‌بردند و بعضی‌ها فقط پارچه‌ای دور کمرشان بسته‌اند و همه‌شان با پای برهنه زندگی را می‌گذراندند. تــَن‌‌های سوخته و تکیده جای سوالی نمی‌گذاشت حتی به اجبار هم نمی‌شد مجبورشان کرد که لبخند بزنند. بسیاری از مادران باردار در شرایط سختی به سر می‌بردند و روایت تکراری کودکانی که حتی معلوم نبود شب را در کدام چادر به سر می برند.

* کمک‌هایی که ساماندهی شد

طبق بررسی ها در بعضی اردوگاه‌ها مثل حکیم پارا، ماناگونا و کوتاپلنگ سازمان‌ها و خیریه‌های بسیاری آمدند در دل ماجرا. جمعیت‌های ملی استرالیا، کانادا، فنلاند، کویت، ترکیه، قطر، بحرین و ایران کمک‌هایی را فرستاده‌ بودند و در منطقه فعال؛ خوراک اصلی مردم برنج، دال عدس، شکر و روغن است. سازمان‌های بین‌المللی مواد خام غذایی را به آنها می‌رساندند؛ اما برای پخت، نیاز به انرژی است امکانش در منطقه نبود. سوزاندن درخت هم ممنوع بود.بنابراین برخی از آنها موکت‌های کف سرپناه‌ها را برای پخت غذا آتش می‌زنند. یک چشمه دستشویی برای هر ۱۰خانوار در نظر گرفته شده بود که با این حجم جمعیت و فشردگی فقط بوی فاضلاب و پسماند مشهود بود.

بعد از پایان سفر رئیس جمعیت و بررسی‌های متعدد مشخص شد شیوه ارسال اقلام ضروری متناسب با شرایط منطقه نیست. چادرهای ساخت کشور ما برای آن اقلیم که سرشار از رطوبت و باران های موسمی بود، کارایی نداشت و اقلام غذایی ما نیز متناسب با ذائقه آنها نبود. مضافا هزینه ارسال این حجم از اقلام بسیار بیشتر از هزینه خود اقلام بود و جالب تر آنکه با ارسال برنج وارداتی از کشورهای اطراف بنگلادش مثل تایلند، عملا با هزینه گزاف برنج را به جایی که مملو از برنج بود منتقل می‌شد.

*قند پارسی؛ کمپینی برای ارسال مهربانی

اصلاح در نحوه تامین و نوع اقلام ضروری در دستور کار جمعیت هلال احمر قرار گرفت و با توجه به اینکه قوانین دولت بنگلادش برای ورود دارو و اقلام بهداشتی سختگیرانه است بلافاصله بعد از بازگشت رئیس جمعیت در جلساتی طولانی با حضور نمایندگان نهادهای دیگر شرایط منطقه و شیوه امدادرسانی مطلوب بررسی شد و در ادامه کمپینی برای دریافت کمک های مردمی به نام «قند پارسی» با پیروی از شعر معروف حافظ: «شکرشکن شوند همه طوطیان هند/ زین قند پارسی که به بنگاله می رود»، شکل گرفت.

اگر روزگاری زبان پارسی هدیه شیرین مردمان ایران زمین برای اهالی آن دیار بود، جمعیت هلال احمر انتظار دلشت اکنون که همان ها در رنج و سختی به سر می‌برند، دوباره حامل هدایا و کمک های مردم نوعدوست کشورمان به آن دیار باشد.

جمعیت هلال احمر به این منظور، مقدمات لازم برای فراخوان مردمی را آماده کرد و در این بین کمک بی نظیر و بی سابقه یک میلیارد تومانی رهبر معظم انقلاب نیز، هلال احمر را به ادامه کار امیدوارتر از گذشته کرد.

درگاه پرداخت موبایلی #۷۲۴* سامانه اصلی دریافت کمک های مردمی برای پناهجویان میانمار معرفی شد و درگاه پرداخت اینترنتی به آدرس ghandparsi.rcs.ir و شماره حساب ۹۹۹۹۹ جمعیت هلال احمر نزد بانک های ملت، دی، رفاه، صادرات، مسکن، تجارت، ملی، شهر، رسالت، مهر ایران و سپه کمک‌های مردمی را برای کمک به مردم میانمار جمع آوری کردند.

هماهنگی های لازم برای ارسال یک درمانگاه صحرایی مجهز و اعزام نیروی متخصص انجام شد و میزان کمک های مردمی نیز از مرز 5 میلیارد تومان گذشت که ناگهان زلزله مهیب کرمانشاه اولویت‌های کاری جمعیت هلال احمر را تغییر داد.

در شرایطی که مردم زلزله زده به کمک های هلال احمر احتیاج مبرم داشتند، پروژه میانمار و دریافت و ارسال کمک ها به آن منطقه متوقف و تمامی انرژی هلال احمر معطوف به مردم کرمانشاه شد.

چندین ماه پس از زلزله کرمانشاه و بهبود نسبی اوضاع، جمعیت هلال احمر مجددا برای صرف کمک های مردمی باقیمانده، بررسی‌های لازم را انجام داد. چرا که اگر مردم به نیتی به هلال احمر کمک کنند، هلال احمر از لحاظ شرعی هیچ راهی جز صرف کمک ها در مسیر همان نیت ندارد. بنابراین باقیمانده کمک های مردمی برای میانمار، باید برای مردم همان منطقه صرف می‌شد.

پس از مذاکره با مقامات بنگلادش و همچنین مشورت با فدراسیون و کمیته بین المللی صلیب سرخ که برای حداقل چهار ماه (متناسب با پول باقی مانده)، تصمیم بر این شد یک درمانگاه مجهز همراه با اقلام دارویی و نیروی متخصص در منطقه مستقر شود و پس از پایان مهلت مقرر درمانگاه مذکور به هلال احمر بنگلادش واگذار تا توسط نیروهای بومی اداره شود. این اتفاق به همین شکل افتاد و ماموریت هلال احمر نیز در آن منطقه به پایان رسید، اما قصه پرغصه مردم آن دیار همچنان در یادها ماندگار است...

• فایل های گرافیکی و ویدئو های زیر اطلاعات بیشتری از اجرای این طرح را به شما می دهد:

ویدئوهای مرتبط با کمک به مردم میانمار را اینجا ، اینجا و اینجا ببینید.

گزارش اول با عنوان «نذر آب؛طرحی که ادامه دارد » را بخوانید

گزارش دوم با عنوان «برای زلزله کرمانشاه چه کردیم؟!» را بخوانید