در قرآن کریم آیه‌ای نیست که در آن واژه «وقف» به معنای مصطلح آمده باشد، اما در شماری از آیات، عناوین، کلمات و واژه هایی به کار رفته که همسو با این سنت حسنه است و جهت دهی کلی آنها سفارش و توصیه به اعمال خیر، نیکی و احسان است و از این رو می‌توان آنها را در زمره آیات دعوت‌کننده به وقف دانست؛ چنان که در روایاتِ وارد ذیل این قبیل آیات و سخنان فقیهان و مفسران به این امر تصریح شده است. «صدقه»، «انفاق»، «خیر»، «احسان»، «برّ» واژه‌هایی است که کاربرد آنها در برخی آیات با وقف انطباق دارد و یکی از مصادیق روشن آنها سنت حسنه وقف است، زیرا وقف از بهترین نیکی‌ها و احسان‌ها و تنها صدقه جاریه‌ای است که پایدار می‌ماند و با مصرف یک بار آن از بین نخواهد رفت و بعد از فوت واقف نیز ثواب و خوبی های آن تمام نمی شود و مستمر و باقی خواهد ماند. برخی از این قبیل آیات از این قرارند. صدقه صدقه عنوان دیگری برای وقف است؛ به ویژه آن جا که «صدقه جاریه» گفته می شود، چرا که وقف تنها صدقه ای است که جریان داشته، مستمر است. مؤید هم معنا بودن صدقه و وقف این است: - برخی از فقیهان هنگام بحث از وقف، این مبحث را با عنوان «کتاب الوقف و الصدقات» آغاز کرده اند [1[ - یکی از الفاظ معتبر در صیغه وقف، «تَصَدَّقْتُ» (صدقه دادم) است که با گفتن آن از سوی واقف، وقف تمامیت می یابد. [2[ - برخی از فقیهان نیز تصریح کرده اند که وقف همان صدقه جاریه است. [3[ - مرحوم صاحب عروه تاکید می کند که در روایات، غالباً مقصود از صدقه، وقف است. [4[  بر این اساس باید گفت که یکی از مصادیق صدقه در قرآن، وقف است که خداوند متعالی در آیاتی بدان تأکید و تشویق کرده است، چنان که علامه طباطبایی ذیل آیه «إِنْ تُبْدُوا الصَّدَقَاتِ فَنِعِمَّا هِیَ؛ اگر صدقه‏ها را آشکارا دهید نیک است‏» [5] فرموده است که: «صدقه، مطلق انفاق در راه خداست اعم از واجب و مستحب» [6] و به طور قطع وقف، صدقه مستحب است.   از جمله آیات قرآن درباره صدقه دو آیه ذیل است: «اَلَم یَعلَمُوا اَنَّ اللهَ هُوَ یَقبَلُ التَّوبَةَ عَن عِبادِهِ وَ یَأخُذُ الصَّدَقاتِ؛ آیا نمی دانستند که فقط خداوند توبه را از بندگانش می پذیرد و صدقات را می گیرد» [7] «یَمحَقُ اللهُ الرِّبا وَ یُربِی الصَّدَقاتِ؛ خداوند ربا را نابود می کند و صدقات را افزایش می دهد». [8] در منطق قرآن، کسی که صدقه می دهد، روزی و برکت زندگیش را افزایش می دهد؛ زیرا صدقه دادن - در واقع - معامله با خداست. گیرنده صدقه خداست و صدقه دهنده پاداش آن را از خود او دریافت می کند، زیرا این نوعی تجارت با خداوند متعالی است. پی نوشت: شرایع الاسلام، محقق حلی، ج2، ص442 از جمله: الخلاف، شیخ طوسی، ج3، ص537؛ تحریر الاحکام، علامه حلی، ج3، ص289. جامع المقاصد، محقق کرکی، ج9، ص8 الدروس، شهید اول، ج2، ص263 العروة الوثقی، محمد کاظم طباطبایی، ج6، ص279 سوره بقره، آیه 271 المیزان، ج2، ص397 سوره توبه، آیه 104 سوره بقره، آیه 276 باقیات الصالحات این واژه دو بار در قرآن به کار رفته است و در هر دو بار به کارهای خیر و ماندگار ناظر است و برای تشویق به کارهای نیک ماندگار در زندگی زودگذر مادی به کار رفته است: «المَالُ وَ البَنُونَ زینَۀ الحَیَاۀ الدُّنیا وَ الباقِیاتُ الصَّالِحاتُ خَیرٌ عِندَ رَبّکَ ثَواباً وَ خَیرٌ اَمَلاً؛ مال و فرزند، زینت زندگی دنیاست؛ و باقیات الصالحات (ارزش های پایدار) ثوابش نزد پروردگارت بهتر و امیدبخش تر است.» (سوره کهف، آیه  46) همه کارها و اعمالی که خدا و رسول صلّی الله علیه و آله آن را نیک بدانند، مشمول باقیات الصالحات است. وقف نیز یکی از مصادیق اعمال صالح باقی خواهد بود؛ چه آن که تشویق گفتاری و عملی معصومان علیهم السلام درباره ی وقف، نشان می دهد که وقف از بهترین اعمال صالح است؛ به ویژه با توجه به این که در پاره ای از روایات، وسیله ی نجات انسان در قیامت دانسته شده است. (وسایل  الشیعه، ج13، ص312) از همین روست که درباره ی این واژه گفته شده که «مراد از باقیات الصّالحات که در نزد پروردگار از جهت عمل و ثواب نیکوتر است، وقف است که صدقه ی باقیه است.» (احکام قرآن، ص137) مشابه آیه ی یاد شده، آیه 76 سوره ی مریم است: «وَ یَزیدُ اللهُ الَّذینَ اهتَدَوا هُدیً وَ الباقِیِاتُ الصّالِحاتُ خَیرٌ عِندَ رَبِّکَ ثَواباً وَ خَیرٌ مَرَدًّا؛ کسانی که در راه هدایت گام نهادند، خداوند بر هدایتشان می افزاید و آثار شایسته ای که (از انسان) باقی می ماند، ثوابش در پیشگاه پروردگارت بهتر و عاقبتش خوب تر است.» انفاق انفاق 74 بار در قرآن با تعابیر مختلف به کار رفته است. (بر اساس نرم افزار جامع تفاسیر 2)  تردیدی نیست که این واژه در حوزه معنایی وقف هم کاملاً قرار می گیرد؛ زیرا انفاق، پرکردن خلأهاست و وقف نیز برای پرکردن خلأهای آینده است. بعضی از مهمترین نکات آیات مربوط به انفاق چنین است: «وَ اَنفِقُوا مِمّا جَعَلَکُم مُستَخلَفینَ فِیهِ فَالَّذینَ امَنُوا مِنکُم وَ اَنفَقُوا لَهُم اَجرٌ کَبیرٌ؛ و از آنچه (خدا) شما را نماینده ی خود در آن قرار داده، انفاق کنید، زیرا کسانی که از شما ایمان بیاورند و انفاق کنند، اجر بزرگی دارند» (سوره حدید، آیه 7) در چند آیه بعد، برای تشویق مردم به انفاق می فرماید: «وَ ما لَکُم اَلاّ تُنفِقُوا فِی سَبیلِ اللهِ وَ للهِ میراثُ السَّمواتِ و الارض...؛ چرا در راه خدا انفاق نمی کنید، در حالی که میراث آسمان ها و زمین، همه از آنِ خداست» (سوره حدید، آیه 10) تعبیر «للِّهِ میراثُ السَّمواتِ و الارض» می فهماند که ما همه ی مواهب طبیعت را که در دست داریم وا می گذاریم و می رویم؛ پس چه خوب است تا زمانی که در اختیار ماست، با قصد قربت، اختیار و اشتیاق به این امر الهی توجّه نموده، از اموال موجود، مقداری را برای فردای خود انفاق کنیم. مطابق آیات دیگر کسانی که از معارف قرآن بهره ای ندارند و از سویی به دنیا علاقه مندند، انفاق کردن را غرامت می دانند، چون به غیب و روز قیامت عقیده ندارند: «وَ مِنَ الاَعرابِ مَن یَتَّخِذُ مَا یُنفِقُ مَغرَمًا وَ یَتَرَبَّصُ بِکُمُ الدَّوَائِرَ عَلَیهِم دائرۀُ السَّوءِ وَ اللهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ؛ گروهی از اعراب بادیه نشین چیزی را که انفاق می کنند، غرامت محسوب می دارند و انتظار حوادثی برای شما می کشند، حوادث دردناک، برای آنهاست، و خداوند، شنوا و داناست.» (سوره توبه، آیه 98) کافران و منافقان، انفاق را یک نوع غرامت می دانند؛ در حالی که خداوند متعالی انفاق را از فنا شدن بیرون آورده و سبب زیادی مال می داند و رنگ بقا و ماندگاری نیز بدان می بخشد: «وَ ما اَنفَقتُم مِن شَیءٍ فَهُوَ یُخلِفُهُ وَ هُوَ خَیرُ الرّازِقینَ؛ و همه آنچه را انفاق کنید خداوند جای آن را پر می کند و او بهترین روزی دهندگان است.»(سوره سبا، آیه 39) در مقابل، پرهیزکاران انفاق را کم شدن مال و غرامت نمی دانند؛ بلکه آن را غنیمت می شمارند: «وَ مِنَ الْأَعْرَابِ مَنْ یُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ وَ یَتَّخِذُ مَا یُنْفِقُ قُرُبَاتٍ عِنْدَ اللَّهِ وَ صَلَوَاتِ الرَّسُولِ أَلاَ إِنَّهَا قُرْبَةٌ لَهُمْ سَیُدْخِلُهُمُ اللَّهُ فِی رَحْمَتِهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِیمٌ ؛ گروهى (دیگر) از عرب هاى بادیه‏نشین، به خدا و روز رستاخیز ایمان دارند و آنچه را انفاق مى‏کنند، مایه تقرّب به خدا و دعاى پیامبر صلّی الله علیه و آله مى‏دانند. آگاه باشید اینها مایه تقرّب آنهاست. خداوند به زودى آنان را در رحمت خود وارد خواهد ساخت به یقین، خداوند آمرزنده و مهربان است.» (سوره توبه، آیه 99) «مَثَلُ الَّذینَ یُنفِقُونَ اَموالَهُم فِی سَبیلِ اللهِ کَمَثَلِ حَبَّۀٍ اَنبَتَت سَبعَ سَنابِلَ فِی کُلِّ سُنبُلَۀٍ مِاَئۀُ حَبَّۀٍ وَ اللهُ یُضَاعِفُ لَمَن یَشاءُ وَ اللهُ وَاسِعٌ عَلِیمٌ؛ کسانی که اموال خود را در راه خدا انفاق می کنند، همانند بذری هستند که هفت خوشه برویاند ودر هرخوشه، یکصد دانه باشد وخداوند آن را برای هر کس که بخواهد (و شایستگی داشته باشد) دو یا چند برابر می کند و خدا برهمه چیز داناست.» (سوره بقره، آیه 261) چه بهتر است که انفاق از نوع انفاق ماندگار و همیشگی باشد و از طریق وقف، بذری کاشته شود که تا روز قیامت خوشه های آن چندین برابر خواهد شد و جاودان خواهد بود. در ادامه به برخی دیگر از آیات قرآن اشاره می شود که می توان آن ها را در زمره ی آیات دعوت کننده به وقف دانست: 1- سوره شوری، آیه 23 «ذلِکَ الَّذی یُبَشِّرُ اللَّهُ عِبادَهُ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبى وَ مَنْ یَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فیها حُسْناً إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَکُورٌ؛ این همان چیزى است که خداوند بندگانش را که ایمان آورده و اعمال صالح انجام داده اند به آن نوید مى دهد! بگو: من هیچ پاداشى از شما بر رسالتم درخواست نمى کنم جز دوست داشتن نزدیکانم [اهل بیتم] و هر کس کار نیکى انجام دهد، بر نیکى اش مى افزاییم چرا که خداوند آمرزنده و سپاسگزار است.» 2-  سوره حدید، آیه 18 «إِنَّ الْمُصَّدِّقینَ وَ الْمُصَّدِّقاتِ وَ أَقْرَضُوا اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً یُضاعَفُ لَهُمْ وَ لَهُمْ أَجْرٌ کَریمٌ؛ مردان و زنان انفاق کننده، و آنها که (از این راه) به خدا «قرض الحسنه» دهند، (این قرض الحسنه) براى آنان مضاعف مى شود و پاداش پرارزشى دارند.» 3- سوره حدید، آیه 11 «مَنْ ذَا الَّذی یُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَیُضاعِفَهُ لَهُ وَ لَهُ أَجْرٌ کَریم؛ کیست که به خدا وام نیکو دهد (و از اموالی که به او ارزانی داشته انفاق کند) تا خداوند آن را برای او چندین برابر کند؟ و برای او پاداش پرارزشی است!» 4- سوره تغابن، آیه 17 «إِنْ تُقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً یُضاعِفْهُ لَکُمْ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ وَ اللَّهُ شَکُورٌ حَلیمٌ؛ اگر به خدا قرض الحسنه دهید، آن را برای شما مضاعف می سازد و شما را می بخشد؛ و خداوند شکرکننده و بردبار است!» 5- سوره کهف، آیه 30 «إِنَّ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ إِنَّا لا نُضیعُ أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلاً؛ مسلّماً کسانى که ایمان آوردند و کارهاى شایسته انجام دادند، ما پاداش نیکوکاران را ضایع نخواهیم کرد.» 6- سوره نحل، آیه 97 «مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَکَرٍ أَوْ أُنْثى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْیِیَنَّهُ حَیاةً طَیِّبَةً وَ لَنَجْزِیَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما کانُوا یَعْمَلُونَ؛ هر کس کار شایسته اى انجام دهد، خواه مرد باشد یا زن، در حالى که مؤمن است، او را به حیاتى پاک زنده مى داریم و پاداش آنها را به بهترین اعمالى که انجام مى دادند، خواهیم داد.» 7- سوره نور، آیه 33 «وَ آتُوهُمْ مِنْ مالِ اللَّهِ الَّذی آتاکُم؛ چیزى از مال خدا را که به شما داده است به آنان بدهید.» 8- سوره بقره، آیه 177 «لَیْسَ الْبِرَّ أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَکُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ وَ الْمَلائِکَةِ وَ الْکِتابِ وَ النَّبِیِّینَ وَ آتَى الْمالَ عَلى حُبِّهِ ذَوِی الْقُرْبى وَ الْیَتامى وَ الْمَساکینَ وَ ابْنَ السَّبیلِ وَ السَّائِلینَ وَ فِی الرِّقابِ وَ أَقامَ الصَّلاةَ وَ آتَى الزَّکاةَ وَ الْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذا عاهَدُوا وَ الصَّابِرینَ فِی الْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ وَ حینَ الْبَأْسِ أُولئِکَ الَّذینَ صَدَقُوا وَ أُولئِکَ هُمُ الْمُتَّقُونَ؛ نیکى، (تنها) این نیست که (به هنگام نماز،) روىِ خود را به سوى مشرق و (یا) مغرب کنید (و تمام گفت وگوى شما، در باره قبله و تغییر آن باشد و همه وقت خود را مصروف آن سازید) بلکه نیکى (و نیکوکار) کسى است که به خدا و روز رستاخیز و فرشتگان و کتاب (آسمانى) و پیامبران، ایمان آورده و مال (خود) را، با همه علاقه اى که به آن دارد، به خویشاوندان و یتیمان و مسکینان و واماندگان در راه و سائلان و بردگان، انفاق مى کند نماز را برپا مى دارد و زکات را مى پردازد و (همچنین) کسانى که به عهد خود - به هنگامى که عهد بستند - وفا مى کنند و در برابر محرومیت ها و بیماری ها و در میدان جنگ، استقامت به خرج مى دهند اینها کسانى هستند که راست مى گویند و (گفتارشان با اعتقادشان هماهنگ است) و اینها هستند پرهیزکاران.» 9- سوره بقره، آیه 263 «قَوْلٌ مَعْرُوفٌ وَ مَغْفِرَةٌ خَیْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ یَتْبَعُها أَذىً وَ اللَّهُ غَنِیٌّ حَلیمٌ؛ گفتار پسندیده (در برابر نیازمندان) و عفو (و گذشت از خشونتهاى آنها)، از بخششى که آزارى به دنبال آن باشد، بهتر است و خداوند، بى نیاز و بردبار است.» 10- سوره انبیا، آیه 73 «وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً یَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَیْنا إِلَیْهِمْ فِعْلَ الْخَیْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إیتاءَ الزَّکاةِ وَ کانُوا لَنا عابِدینَ؛ و آنان را پیشوایانى قرار دادیم که به فرمان ما، (مردم را) هدایت مى کردند و انجام کارهاى نیک و برپاداشتن نماز و اداى زکات را به آنها وحى کردیم و تنها ما را عبادت مى کردند.» 11- سوره انسان، آیه 9 «إِنَّما نُطْعِمُکُمْ  لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُریدُ مِنْکُمْ جَزاءً وَ لا شُکُوراً؛ (و مى گویند:) ما شما را بخاطر خدا اطعام مى کنیم، و هیچ پاداش و سپاسى از شما نمى خواهیم.» 12- سوره حج، آیه 32 «وَ مَنْ یُعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّهِ فَإِنَّها مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ؛ این است (مناسک حج) و هر کس شعائر الهى را بزرگ دارد، این کار نشانه تقواى دل ها است.» 13- سوره بقره، آیه 110 «وَمَا تُقَدِّمُواْ لأَنفُسِکُم مِّنْ خَیْرٍ تَجِدُوهُ عِندَ اللّهِ إِنَّ اللّهَ به ما تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ؛ هر چه از نیکی برای خویش از پیش فرستید آن را نزد خدا بهتر و با پاداشی بزرگ تر خواهید یافت.» 14- سوره مائدة، آیه 2 «وَ أَمَّا الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فَیُوَفِّیهِمْ أُجُورَهُمْ وَ اللَّهُ لایُحِبُّ الظَّالِمینَ؛ امّا آنها که ایمان آوردند، و اعمال صالح انجام دادند، خداوند پاداش آنان را بطور کامل خواهد داد و خداوند، ستمکاران را دوست نمى دارد.» 15- سوره آل عمران، آیه 57 «وَ تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوى وَ لاتَعاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدیدُ الْعِقابِ؛ و (همواره) در راه نیکى و پرهیزگارى با هم تعاون کنید! و (هرگز) در راه گناه و تعدّى همکارى ننمایید! و از (مخالفت فرمان) خدا بپرهیزید که مجازات خدا شدید است.» 16- سوره قصص، آیه 77 «وَ ابْتَغِ فیما آتاکَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ وَ لاتَنْسَ نَصیبَکَ مِنَ الدُّنْیا وَ أَحْسِنْ کَما أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَیْکَ وَ لاتَبْغِ الْفَسادَ فِی الْأَرْضِ إِنَّ اللَّهَ لا یُحِبُّ الْمُفْسِدینَ؛ و در آنچه خدا به تو داده، سراى آخرت را بطلب و بهره ات را از دنیا فراموش مکن و همانگونه که خدا به تو نیکى کرده نیکى کن و هرگز در زمین در جستجوى فساد مباش، که خدا مفسدان را دوست ندارد.» 17-  سوره بقره، آیه 195 «وَ أَنْفِقُوا فی سَبیلِ اللَّهِ وَ لاتُلْقُوا بِأَیْدیکُمْ إِلَى التَّهْلُکَةِ وَ أَحْسِنُوا إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُحْسِنینَ؛ و در راهِ خدا، انفاق کنید! و (با ترک انفاق،) خود را به دست خود، به هلاکت نیفکنید! و نیکى کنید! که خداوند، نیکوکاران را دوست مى دارد.» 18- سوره نحل، آیه 90 «إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ وَ إیتاءِ ذِی الْقُرْبى وَ یَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْکَرِ وَ الْبَغْیِ یَعِظُکُمْ لَعَلَّکُمْ تَذَکَّرُونَ؛ خدوند به عدل و احسان و بخشش به نزدیکان فرمان مى دهد و از فحشا و منکر و ستم، نهى مى کند خداوند به شما اندرز مى دهد، شاید متذکّر شوید.» 19- سوره بقره، آیه 148 «وَ لِکُلٍ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّیها فَاسْتَبِقُوا الْخَیْراتِ أَیْنَ ما تَکُونُوا یَأْتِ بِکُمُ اللَّهُ جَمیعاً إِنَّ اللَّهَ عَلى کُلِّ شَیْءٍ قَدیرٍ؛ هر طایفه اى قبله اى دارد که خداوند آن را تعیین کرده است (بنابراین، زیاد درباره قبله گفتگو نکنید! و به جاى آن) در نیکى ها و اعمال خیر، بر یکدیگر سبقت جویید! هرجا باشید، خداوند همه شما را (براى پاداش و کیفر در برابر اعمال نیک و بد، در روز رستاخیز،) حاضر مى کند زیرا او بر هر کارى تواناست.» 20-  سوره یس، آیه 12 «إِنَّا نَحْنُ نُحْیِ الْمَوْتى وَ نَکْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ وَ کُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْناهُ فی إِمامٍ مُبینٍ؛ به یقین ما مردگان را زنده مى کنیم و آنچه را از پیش فرستاده اند و تمام آثار آنها را مى نویسیم و همه چیز را در کتاب آشکار کننده اى برشمرده ایم.» 21- سوره مزمل، آیه 20 «وَ أَقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً وَ ما تُقَدِّمُوا لِأَنْفُسِکُمْ مِنْ خَیْرٍ تَجِدُوهُ عِنْدَ اللَّهِ هُوَ خَیْراً وَ أَعْظَمَ أَجْراً وَ اسْتَغْفِرُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحیمٌ؛ به خدا «قرض الحسنه» دهید [در راه او انفاق نمایید] و (بدانید) آنچه را از کارهاى نیک براى خود از پیش مى فرستید نزد خدا به بهترین وجه و بزرگترین پاداش خواهید یافت و از خدا آمرزش بطلبید که خداوند آمرزنده و مهربان است.» 22- سوره فجر، آیه 24 «یَقُولُ یا لَیْتَنی  قَدَّمْتُ لِحَیاتی؛ مى گوید: اى کاش براى (این) زندگیم چیزى از پیش فرستاده بودم.» 23- سوره آل عمران، آیه 92 «لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ شَیْءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلیمٌ؛ هرگز به (حقیقت) نیکوکارى نمى رسید مگر اینکه از آنچه دوست مى دارید، (در راه خدا) انفاق کنید و آنچه انفاق مى کنید، خداوند از آن آگاه است.» 24- سوره بقره، آیه 254 «یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْناکُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَأْتِیَ یَوْمٌ لا بَیْعٌ فیهِ وَ لا خُلَّةٌ وَ لا شَفاعَةٌ وَ الْکافِرُونَ هُمُ الظَّالِمُونَ؛ اى کسانى که ایمان آورده اید! از آنچه به شما روزى داده ایم، انفاق کنید! پیش از آنکه روزى فرا رسد که در آن، نه خرید و فروش است (تا بتوانید سعادت و نجات از کیفر را براى خود خریدارى کنید)، و نه دوستى (و رفاقتهاى مادى سودى دارد)، و نه شفاعت (زیرا شما شایسته شفاعت نخواهید بود) و کافران، خود ستمگرند (هم به خودشان ستم مى کنند، هم به دیگران.)» 25-  سوره بقره، آیه 274 «الَّذینَ یُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّیْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِیَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ؛ آنها که اموال خود را، شب و روز، پنهان و آشکار، انفاق مى کنند، مزدشان نزد پروردگارشان است نه ترسى بر آنهاست، و نه غمگین مى شوند.» 26- سوره بقره، آیه 265 «وَ مَثَلُ الَّذینَ یُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ تَثْبیتاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ کَمَثَلِ جَنَّةٍ بِرَبْوَةٍ أَصابَها وابِلٌ فَآتَتْ أُکُلَها ضِعْفَیْنِ فَإِنْ لَمْ یُصِبْها وابِلٌ فَطَلٌّ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصیرٌ؛ و (کار) کسانى که اموال خود را براى خشنودى خدا، و تثبیت (ملکات انسانى در) روح خود، انفاق مى کنند، همچون باغى است که در نقطه بلندى باشد، و بارانهاى درشت به آن برسد، (و از هواى آزاد و نور آفتاب، به حد کافى بهره گیرد،) و میوه خود را دو چندان دهد (که همیشه شاداب و با طراوت است.) و خداوند به آنچه انجام مى دهید، بیناست.» 27- سوره مائده، آیه 27 «انَّما یَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقینَ؛ خدا، تنها از پرهیزگاران مى پذیرد.» 28- سوره کهف، آیه 110 «فَمَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْیَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لایُشْرِکْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ احَداً؛ پس هر که به لقاى پروردگارش امید دارد، باید کارى شایسته انجام دهد و هیچ کس را در عبادت پروردگارش شریک نکند.»