به گزارش پایگاه اطلاع رسانی جمعیت هلال احمر؛ حاصل مطالعات میدانی دکتر سیامک زندرضوی در روزهای پس از زلزله بم نشان می‌دهد نوجوانان از خدمات اجتماعی اغلب سازمان‌های مردم نهاد محروم بودند. آن‌ها در دسته‌بندی سنی،معمولا کودک محسوب نشده و از پوشش سازمان‌های حمایتی کودکان حذف می‌شدند و از طرفی دیگر از سبد حمایتی بزرگسالان هم جا می‌ماندند و در مواردی این رهاشدگی پس از مدت کوتاهی آن‌ها را به افراد مشکل آفرین و دردسرساز در حین و پس از بحران تبدیل می‌کرد.

دکتر زندرضوی تشریح کرد: پس از زلزله بم فعالیت سازمان‌های خیریه، حمایتی و مردم نهاد ایرانی و خارجی عموما معطوف به نوزادان و کودکان کمتر از چهارده سال بود. بنابراین نوجوانان را تحت پوشش‌های حمایتی خود قرار نمی‌دادند. از طرفی دیگر این گروه سنی نیازهای متفاوتی با بزرگسالان داشت که لازم به رسیدگی ویژه بود. بنابراین انواع مشکلات در این افراد افزایش یافت.

این استادیار جامعه‌شناسی که در هفته جاری تندیس و لوح‌سپاس بیست و دومین دوره جایزه ترویج علم ایران را دریافت کرده است؛ موثرترین راهکار برای ارایه خدمات مناسب به نوجوانان پس از بلایای طبیعی را "ساماندهی مشارکتی" می‌داند و توضیح می‌دهد: این رده سنی در برابر برنامه‌ریزی قبلی و دستوری مقاومت می‌کند. نوجوانان پس از مدتی از وقوع بحران به عنوان افرادی دردسرساز و مشکل‌آفرین شناخته می‌شوند. بهترین راه این است که براساس شرایط و نیازهای آن محیط از قدرت اجرایی و عملی، همچنین هم‌فکری آن‌ها برای سامان‌بخشی به وضعیت پس از بحران استفاده شود. مطالعات نشان می‌دهد ظرفیت مشارکت‌جویی این افراد بالاست و اگر به آن‌ها توجه کافی شود به جای ایجاد دردسر می‌توانند به رفع دردسرهای بزرگسالان و مشارکت در حل مشکلات مختلف کمک کنند. علاوه بر این مشارکت‌پذیری از نوجوانان بهترین دارو برای بازیابی سلامت روحی و اجتماعی آن‌ها در شرایط سخت پس از بلایا است.