به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی جمعیت هلال‌احمر؛  برای «مدیریت نقش‌ها» در یک خانواده یا گروه کوچک در زمان حملات هوایی، تقسیم وظایف از پیش تعیین‌شده باعث می‌شود «هرج‌ومرج» به «یک عملیات نجات منظم» تبدیل شود. این جملات استراتژیک را به خاطر بسپارید:

‌- «فرمانده خروج (هدایت‌گر)»: یک نفر را مسئول هدایت همه به سمت اتاق امن یا پناهگاه کنید. وظیفه او فقط نظارت بر حرکت سریع و ایمن افراد (به‌خصوص کودکان و سالمندان) است، بدون اینکه درگیر جمع‌آوری وسایل شود.

- «افسرِ لجستیک (مسئول کوله بقا)»: تنها یک نفر وظیفه دارد به محض شنیدن آژیر، کوله پشتی اضطراری (شامل آب، مدارک و داروهای ضروری) را بردارد؛ این کار از سردرگمی و گشتن بقیه افراد در خانه جلوگیری می‌کند.

- «مسئول ایمنی سازه (تأسیسات)»: یک نفر (ترجیحاً مسلط‌تر به امور فنی) مأمور بستنِ سریع شیر اصلی گاز و قطع کنتور برق (در صورت امکان) باشد تا از انفجارهای ثانویه و آتش‌سوزی پس از لرزه جلوگیری کند.

- «مسئول ارتباطات و اطلاعات»: یک نفر مأمور به‌روز ماندن از طریق رادیو یا کانال‌های رسمی خبری باشد تا وضعیت را مانیتور و پایان وضعیت قرمز یا دستورات تخلیه را به بقیه اعلام کند.

- «همیار آرامش (حمایت روانی)»: یک نفر مسئولیت مستقیمِ آرام کردن کودکان یا افراد مستعدِ پانیک را بر عهده بگیرد؛ با گرفتن دست، صحبت کردنِ شمرده و مشغول کردن آن‌ها به یک وظیفه کوچک (مثل شمردن ثانیه‌ها).

- «قانون بازبینی نهایی (Double-Check)»: فرماندهِ گروه در آستانه‌ ورود به اتاق امن، باید با یک نگاهِ سریع (کمتر از ۲ ثانیه) مطمئن شود کسی جا نمانده است؛ این کار از بازگشت‌های خطرناکِ لحظه آخری به داخل خانه جلوگیری می‌کند.
‌
این تقسیم‌بندی باعث می‌شود در لحظه‌ بحران، هیچ‌کس نپرسد «الان باید چه کار کنم؟» و هر فرد مانند قطعه‌ای از یک ماشین نجات عمل کند.