دوشنبه ٠٧ اسفند ١٣٩٦
اقدامات ايمني قبل از وقوع كولاك و يخبندان - با عايق‌بندي ديوارها، درزگيري‌‌شكاف در و پنجره‌ها، پوشاندن پنجره‌ها با پلاستيك مخصوص و نصب پنجره‌هاي مناسب كولاك، آماده مواجهه با زمستان شويد. - امکانات محل سکونت خود را براي فصل‌ زمستان آماده و مجهز نماييد تا در صورت مواجهه با سرما و ديگر حوادث ثانويه كولاك، آمادگي مقابله داشته باشيد. - استحكام‌بام خانه در برابر وزن‌سنگين برف يا بارش مداوم باران، و كاركرد صحيح خروج آب از ناودان‌ها را بررسي و معايب آنها را رفع‌نماييد. - هنگام سفر در زمستان و احتمال قرار‌گرفتن در شرايط‌جوي نامناسب به جاي پوشيدن لباس سنگين، چند دست لباس مناسب، راحت، سبك و گرم بپوشيد. - وسيله‌نقليه را براي قرار‌گرفتن در شرايط نامساعد جوي، به خوبي بررسي‌نماييد.(روغن‌گيري، فيلتر هوا و سوخت، بخاري، لوله‌هاي‌اگزوز، ترمزها، دنده‌ها، و...) - هنگام سفر در زمستان، به دليل بارش و يخ‌زدگي و لغزندگي جاده‌‌ها لوازم و ابزار اضطراري مانند؛ زنجير‌چرخ به همراه داشته‌باشيد و حتماً در شرايط نامساعد‌جوي از آن استفاده كنيد. - تجهيزات كمكي مثل؛ نمك، زنجير‌چرخ و پارو يا بيلچه (براي آب‌كردن‌يخ‌ جاده، سهولت‌در‌ رفت و آمد و كنار‌زدن ‌برف) را به تجهيزات زمان‌اضطراري وسيله نقليه خود اضافه كنيد. - سوخت مورد‌نياز‌ خودرو براي سفر را به اندازه‌ كافي تأمين نماييد، قطع‌سوخت در شرايط ‌اضطراري و عدم ‌دسترسي ‌آسان به سوخت‌ مناسب، باعث مشكلاتي براي شما خواهد شد. - براي جلوگيري از يخ ‌زدگي لوله‌هاي‌آب، يك‌ماده‌عايق يا چند لايه روزنامه را به دور لوله‌ها بپيچيد. اقدامات ايمني حين ‌و پس از وقوع‌ كولاك و يخبندان - وقتي از چراغ‌نفتي استفاده‌ مي كنيد، هواكش را روشن بگذاريد تا گاز‌سمي در اتاق نماند. - براي حفظ ‌ايمني، در بيرون از محيط اتاق در چراغ نفتي، نفت بريزيد و چراغ را حتماً با فاصله مناسب از اجسام قابل اشتعال قرار‌دهيد. - وقتي برف‌ها را پارو مي‌نماييد، زياد تقلا نكنيد، چون اين كار باعث فشار به قلب و حمله‌قلبي مي‌‌‌شود، اگر پارو كردن برف‌ها ضرورت‌دارد، قبل از شروع براي آمادگي لازم بدن حتماً حركات ‌‌‌‌نرمشي انجام‌دهيد. - براي حفظ سلامتي خود به طور منظم غذاهاي مقوي بخوريد و مايعات‌بدون‌كافئين گرم زياد بنوشيد. - در بيرون از منزل، براي حفظ سلامت و جلوگيري از ورود هواي سرد به ريه‌ها، دهانتان را بپوشانيد. - اگر لباس‌هايتان خيس‌شد، براي حفظ سلامت خود آنها را عوض نماييد. - كرخت‌شدن و رنگ‌‌پريدگي در قسمت انتهايي انگشت‌ها، شصت‌پا، نرمه‌گوش و نوك‌بيني و علايم افت‌شديد‌ دماي بدن و لرزش غير‌قابل ‌كنترل اعضاء، عدم ‌‌‌‌انسجام فكري و رفتاري، بريده‌‌ بريده‌حرف‌زدن، كسالت و خستگي از علايم سرمازدگي است. - مصدوم سرمازده را به مكان‌ گرم انتقال‌‌دهيد، لباس‌هاي خيس را از تنش بيرون‌آوريد، به او پتو بپوشانيد، اگر هوشيار ‌است نوشيدني‌هاي گرم و بدون‌كافئين به وي بخورانيد، فوراً به وي كمك‌هاي پزشكي ارائه دهيد. - در شرايط نامساعد جوي در صورت ضرورت به رانندگي، برنامه‌ي سفر را حتماً با ديگران در ميان بگذاريد، براي حفظ ايمني‌خود در جاده‌‌اصلي رانندگي كنيد و از مسيرميان‌برها استفاده نكنيد. - در صورت توقف ناگهاني در جاده و شرايط بحراني كولاك هوا با پلس راه و نداي امداد(112و 110)تماس‌بگيريد و شرايط و موقعيت دقيق خود را گزارش دهيد. - براي حفظ ‌ايمني در شرايط نامطلوب و بارش‌شديد از خودرو خارج‌نشويد و پياده در برف به راه نيفتيد. - هنگام بارش برف، تشخيص‌فاصله‌ها واقعي نيستند، و يك‌فاصله از ديد‌ ما نزديك، اما در عمل يك پياده‌روي طولاني در برف‌‌‌عميق است، با درايت و دقت بهترين كار را انجام دهيد. - اگر در راه‌ مانديد و ناچار به ماندن ‌در‌خودرو هستيد، براي اين كه گرم بمانيد بخاري و موتور خودرو را هر يك ساعت، حدود ده‌دقيقه روشن كنيد. - اگر شرايط‌جوي نامطلوب و ماندن در بين‌راه خطرساز است، خودرو خود را رها كرده و پياده به راه بيفتيد، البته به شرطي كه كولاك و بوران از شما عبور كرده باشد. آسيب هاي ناشي از سرما سرمازدگی - در دماهاي پايين، يخبندان، برف و کولاک، انتهای اندام‌های بدن مانند نوک انگشتان به دليل دمای پايين يخ‌می¬زند که در موارد شديد می‌تواند باعث از بين‌رفتن دائمی حس و در نهايت منجر به مرگ‌بافت و از بين‌رفتن آن اندام شود. علايم سرمازدگي - از مهم‌ترين علايم سرمازدگي؛ احساس‌ گزگز، سوزش يا درد، سردي‌پوست، رنگ‌پريدگي و بي‌حسي، پوست‌‌براق و تغيير رنگ دادن پوست به رنگ سفيد و سپس لکه‌لکه و در نهايت آبی و تيره شدن (به دليل نرسيدن خون) آن مي‌باشد. نکته مهم هنگام بهبودی در سرمازدگي پوست قرمز، گرم، دردناک و تاول‌دار می‌‌گردد و در صورت از بين رفتن بافت، پوست سياه می‌شود. اقدامات اوليه در سرمازدگي - ابتدا مصدوم را به يك مکان گرم منتقل کنيد، دستکش، حلقه و زيورآلات و لباس‌های تنگ مصدوم را به سرعت بيرون آوريد. - عضو سرمازده را زير بغل خود مصدوم قرار دهيد يا بين دست‌های خود بگيريد تا گرم شود. - به هيچ وجه عضو سرمازده را مالش ندهيد (خطر آسيب بيشتر به عضو) - براي بهبودي‌سريع، عضو را به سرعت گرم نکنيد و آن را روی منبع حرارتی قرار ندهيد. - آب گرم با دمای 40 درجه سانتيگراد فراهم نموده، اندام را در آن بگذاريد سپس آن را خشک کرده، بانداژ کنيد.(لاي انگشت‌ها گاز استريل بگذاريد) - اندام آسيب ديده را بالا نگه‌‌داريد تا تورم آن کم‌شود، برای کاهش‌درد به مصدوم‌هوشيار مسکن بدهيد. - مصدوم را به سرعت به مركز درماني انتقال دهيد. هايپوترمی هايپوترمي کاهش دماي بدن به زير 35 درجه سانتيگراد است، از عمده دلائل بروز هايپوترمي شنا‌کردن در آب‌های سرد، قرار‌گرفتن به مدت طولاني در هواي‌سرد يا ماندن در خانه¬ای با دمای‌پايين در سالخوردگان و نوزاداني كه در هواي سرد پوشش‌کافي و مناسب نداشته‌اند، در معرض اين عارضه قرار‌دارند. - در مصدوم‌ سرمازده علائم؛ لرز، سردي، رنگ‌پريدگي و خشکي پوست، خواب‌آلودگی، اختلال در هوشياري، بي‌تفاوتي و رفتارهای غير منطقي ديده مي‌شود. - تنفس مصدوم‌سرمازده کُند و سطحي، نبض کُند و ضعيف، و در نهايت احتمال ايست‌قلبی مصدوم وجود دارد. اقدامات ضروري براي مصدوم‌دچار‌سرمازدگي - به سرعت لباس‌های خيس را از تن مصدوم بيرون آوريد، لباس گرم و خشک به وی بپوشانيد. - اگر فرد جوان است با آب 40 درجه سانتيگراد دوش بگيرد، اما در افراد مسن توصيه نمي‌شود چون گرمای ناگهانی، جريان خون پوست را زياد کرده ولي خون‌رساني به مغز و قلب فرد كُند مي‌گردد. - مصدوم را در رختخواب يا جاي گرم بخوابانيد و به او مايعات‌گرم، سوپ يا غذاهای‌پرانرژی مانند شکلات بدهيد تا گرم شود. - مصدوم را در تماس مستقيم با منبع‌گرمايي قرار ندهيد چون اين حرارت می¬تواند باعث سوختگی‌‌اندام وي شود. - اگر در کوهستان هستيد، مصدوم را درون کيسه‌خواب قرار‌دهيد يا در صورت امکان بدن مصدوم را با بدن خود گرم‌کنيد، او را کاملاً بپوشانيد و به داخل پناهگاه انتقال دهيد. - فرد را به آرامی جا به‌جا کنيد، چون ممکن است در موارد شديد، انجام يك حرکت موجب ايست قلبی وي شود.
اخبار > قصه ما به عشق رسيد
 


  چاپ        ارسال به دوست

روايتی از كادر درماني هلال‌احمر ایران در عتبات عاليات؛

قصه ما به عشق رسيد

مريم يارقلي: از ايران مي‌آييد؟؛ كجا سكونت مي‌كنيد؟ چند‌وقت مي‌مانيد؟ خانواده‌تان را مي‌آوريد؟ چقدر حقوق مي‌گيريد؟  اينجا چقدر كار مي‌كنيد؟ دلتان تنگ نمي‌شود؟... و هزاران سوال ديگر آدم را مي‌كشاند سمت سردرآوردن از قصه آدم‌هايي كه هركدامشان يك دنيا حرف دارند با خودشان و نصيب و قسمت‌شان. باورش براي خيلي‌ها سخت است كسي بتواند ٦ماه؛ يك‌سال یا اصلا يك‌ماه بدون خانواده‌اش برود يك كشور ديگر و... اما خيلي‌ها اين مسير را انتخاب كرده‌اند و خيلي‌ها در انتظارند تا دعوتنامه‌شان امضا شود و قصه زندگي‌شان برسد به فصلِ دلدادگي. اين را مي‌شود از درخواست‌ها و نامه‌هاي عريض و طويل و زنگ‌هاي ممتد و پيگيري‌هاي بي‌وقفه متقاضيان و مراجعان به مركز پزشكي حج و زيارت جمعيت هلال‌احمر فهميد؛ از پزشك فوقِ‌تخصص تا پرستار و سوپروايزر و مدير و دانشجو و داروخانه‌دار و...
مسيرت كه بيفتد سمتِ اين ديار؛ يعني يك قصه داري با يك فصلِ جاوِدان كه هر سطرش پُر از راز و رمز است. آدم‌ها؛ اينجا بي‌قصه نمي‌آيند؛ بي‌نشانه نمي‌آيند؛ هركسي مي‌آيد؛ قبلَش قصه‌اي داشته، فصل‌هاي زيادي را گذرانده و حالا رسيده به اينجا... اين قصه‌ها را گاه در عمق چشمانشان بايد دید و گاه بايد گوش جان سپرد...

وقتش بايد برسد
خيلي‌وقت بود كه دنبال فصلِ دلدادگي بود. نزديك ٧-٦سال. گفته بودند اين‌جور جاها برايِ آدم‌هاي خاص است؛ آدم‌هايي كه يك واسطه‌اي؛ چيزي؛ دارند. گفته بود، من واسطه‌ام خداست. خدا برايش واسطه‌گري مي‌كند، اما نه عراق، بلكه در عربستان. انگار قرار نبوده به اين زودي‌ها برسد به فصل كربلا. مي‌گويد: «هربار كه قرار بود بيام عتبات يك‌جور ديگه دعوت مي‌شدم بروم خانه خدا. خيلي عجيب بود داستان. خدا خودش مي‌دانست در دلم چه مي‌گذرد، اما نمي‌توانستم به دعوتنامه خانه خودش هم نه بگويم.» هميشه بعد از  برگشت از ماموريت‌هاي حج، قصد مي‌كرده كه اين‌بار وقت خانه عشق است، اما انگار قصه‌اش چند صفحه اختصاصي خانه خدا گرفته بود.»
در نهايت به اين تصميم مي‌رسد كه ورق‌زدنِ صفحات اين قصه را بسپارد به نگارنده‌اش تا هروقت و هرطور كه خواست، اين قصه به انجام برسد و قصه بالاخره مي‌رسد به عشق. مي‌گويد: «حالا كه رسيدم؛ نمي‌خواهم تمام شود. هرچه در صفحات قصه‌ام نوشته‌اند؛ پربركت است. مي‌شد بنويسند خادم حرم شده، مي‌شد بنويسند زائر شده، اما اين صفحه‌اي كه حالا قصه‌اش را مي‌دانيد، خيلي خاص‌تر است. من خودم هستم با همه توانايي‌هاي تخصصي‌ام و در قصه‌اي كه مالِ خودِ من است. اينجا همه چي بي‌واسطه است؛ تويي و قصه‌ات و يك دنيا عشق.»
«خانواده اول مخالف اينهمه رفت‌وآمد بودند، اما همان كسي كه قصه را رسانده بود به اين صفحه، خودش هم مي‌دانست چطور باقي قصه را جلو ببرد تا اين قصه نيمه‌تمام و ابتر نماند. خودشان يكهو راضي مي‌شدند كه من بروم؛ پيگير بودند؛ حامي مي‌شدند و اين يعني همه اين قصه‌ها يك نگارنده توانا و بصير دارد.»

«بهشتي دَن گوزَلي كربلاسي وار آقامون»
قصه‌اش از ديار آذربايجان شروع شد؛ از همان روزهاي كودكي كه ميانه هيأت از كربُ و بَلا برايش گفته بودند. هرچه مي‌گذشت، اين قصه مسيرش تغيير مي‌كرد؛ درست در همان روزها كه ساز زندگي‌اش ناكوك شده بود و با خود فكر مي‌كرد عمرِ سي و اَندي ساله را بيهوده گذرانده؛ قصه‌اش رسيده به فصل «دعوت». مي‌گويد: «امام حسين(ع) نداي دروني انسان‌ها و حال و احوالاتشان را از بر است. وقتي آمدم كه ديگر ورق‌هاي زندگي‌ام از هم جدا شده بود و رسيده بودم به بُن‌بست». قصه‌اش اينجا رسيده به حس آشنايي كه نمي‌شود ساده از كنارش گذشت. حس‌هايي كه توي تمام لحظات و ثانيه ريشه دوانده است.»
«وصف ندارد اين حس و حال؛ وقتي با وجودت حس مي‌كني فردي كه سال‌هاي زيادي منتظر نگاهش بودي و منتظر پاسخش؛ يكهو، بي‌هوا، بي‌آنكه بتواني تصور كني؛ مي‌شوي ريزه‌خوار سفره كرمش» براي اينجابودن و همجواري با «حسين(ع)». تمام دارايي‌اش از زندگي، يك پسر ٨ساله است كه دوري‌اش سخت است و گاه غيرقابل تحمل. مي‌گويد: «خوب است كه مي‌شود تصويري با هم حرف بزنيم. اينجا شلوغ باشد و كار زياد؛ كمتر اذيت مي‌شوم. الان فصلِ شلوغي است. يك روزهايي هيچ‌كس اينجا نيست و تازه مي‌فهمي چه جايي آمده‌اي و چطور مي‌تواني با خدا راز و نياز كني؛ درست در وسط بهشت.»

در عشق دیدن تو هواخواه غربتم
همه صورتش مي‌شود لبريز از اشك‌هاي سرازيرشده؛ وقتي از قصه‌اش حرف مي‌زند و سطرهاي آن؛ قصه ارادتش خيال بود، تصور بود، همه‌اش انتزاعي بود و هميشه يك قصه تكراري آرام را مرور مي‌كرد؛ اما دنيا زيرورو شد تا قصه‌اش رنگ بگيرد. بار اول فقط به هواي خودش و دنيايش آمده بود؛ با همه آنچه عَقَبه ارادت و دلدادگي‌اش بود. آمده بود حاجت بگيرد؛ با خيال جمع برگشته بود كه حاجت روا مي‌شود، اما حاجت دلش را ندادند؛ دل بريد از دنيا، از خودش، از همه چيز... خودش مي‌گويد: «اگر آن فصلِ دل‌بريدن نبود، حالا فصل دلدادگي هم نداشتم. اگر حاجتم را مي‌دادند، ديگر فصلِ خدمتي هم نداشتم، فصلِ پروازي هم نداشتم.»
اينجا انگار خودت قلم برمي‌داري و رنگ مي‌بخشي به قصه‌ات. بعضي‌ها زائرند و نور چشم آقا، اما تو انتخاب شدي تا خادمِ همان زائراي نور چشمي باشي. تصورش هم شيرين است و البته پُرمسئوليت. مي‌گويد: «فكر مي‌كنم اگر آن روزها حاجتم را مي‌دادند، ديگر خادم نبودم، ديگر ماندني نبودم. روزهاي سختي گذشت، اما حالا هرچه بيشتر مي‌مانم اينجا، بيشتر مطمئن مي‌شوم از دست‌دادن اين حس چقدر دردناك‌تر است.»

در انتظار يك تولد...
ردِّ خطِ پيشاني‌اش را كه مي‌گيري، سنش بيش از ٤٠‌سال نمي‌شود، اما نزديك‌هاي ٥٠‌سال سن دارد. مي‌گويد: «همين روزهاست كه مادربزرگ شوم. بعد از اينكه من درخواستم پذيرفته شد، خبردار شدم دخترم باردار است، دلم نمي‌آمد كنسل كنم اين سفر را. آمدم اينجا. همه چي خیلی خوب است، چون در جوار حسيني و مي‌داني به زوارش خدمت مي‌كني و مي‌داني كه خود آقا ابوالفضل (ع)، حواسش به توست.»
سطرهاي قصه‌اش روزبه‌روز خوانده مي‌شود و دلش به دعاي زائران خوش است و عكس‌هاي دختر باردار و خريدهاي نوزادي كه به‌ زودي به جمع خانواده مي‌پيوندد، اما در قصه دعوتش، فصلي است به ‌نام حامي‌بودن. خيلي‌هايي كه مي‌آيند براي ماموريت‌هاي كوتاه مدت از پزشكان و پرستاران جوان؛ مي‌شِناسند او را. يك‌جورايي برايشان مادري مي‌كند و مثل دخترش حواسشان به آنها و خورد و خوراكشان است. مي‌گويد: «براي ماهايي كه مدت‌هاي زيادي مي‌مانيم، دلتنگي رنگ و بوي ديگري دارد. قول داده بودم به خودم زياد با بچه‌هايي كه مي‌آيند و مي‌روند، صميمي نشوم، چون دلبسته‌شان مي‌شوم و وقتي برمي‌گردند، خيلي جدايي سخت مي‌شود.»

قصه‌اي از نوع سكوت
هرچه بيشتر مي‌خواني‌اش؛ قصه‌اش را كمتر مي‌فهمي؛ از كجا شروع شده و قرار است به كجا برسد. پيرمردي نزديك ٧٠ساله با محاسن و موهاي سفيد كه حسابي در كارش دقيق است، مي‌آيد نيروهاي دوره‌اي را در فرودگاه تحويل مي‌گيرد و همه‌ چيز را برايشان مي‌گويد و حواسش حسابي به كارشان است. از هر كي مي‌پرسي، مي‌گويد: «اينجا بود وقتي آمدم؛ خيلي‌وقت است اينجاست. كسي سطرهاي صفحات قصه‌اش را نمي‌داند. پا پي‌اش مي‌شوم، پيگيرش مي‌شوم، سر از قصه‌اش دربياورم، اما خودش هم مي‌گويد: «قصه ندارم؛ سخت نگير اِنقدر.»
اما به ‌خيال من قصه‌اش آن‌قدر زيباست و رازآلود كه دلش نمي‌آيد آن را فاش كند؛ كسي را شريك روزها و شب‌هاي سطرهاي قصه‌اش كند. از آن قصه‌هاي شنيدني است كه انگار كسي نبايد محرم شنيدنش شود. بايد همان‌طور توي دلت بماند و بشود براي خودت و آنكه قصه را نوشته و سرانجام مي‌دهد...

از دانشگاه شهيدبهشتي تا بهشت
مادري عراقي و پدري ايراني ابتداي قصه خانم دكتر جوان است. پدر،‌ سال ٦٣ شهيد مي‌شود، اما خانم دكتر، تهران بزرگ مي‌شود؛ ازدواج مي‌كند و بچه‌دار مي‌شود؛ مادر ساكن عراق مي‌شود و قصه خدمتش هر‌ سال با همكاري با بيمارستان‌هاي عراقي و بنيادهاي خيريه، رنگ‌وبوي دلدادگي مي‌گيرد.
مي‌گويد: «اربعين ‌سال گذشته بود كه قصه‌ام ورق خورد و رسيد به فصلِ هلال‌احمر. درخواست همكاري دادم؛ پذيرفته شد و از همان موقع هر روز مي‌آيم درمانگاه هلال‌احمر.» حالا نزديك يك‌سال است كه بيمارستان لقمان و دانشگاه شهيدبهشتي را رها كرده و موقتا ساكن كربُ و بَلا شده است.  «همين كه يك‌نفر از اتاق راضي برود؛ همين كه بگويد اجرت با امام حسين(ع)؛ برايم يك دنيا ارزش دارد؛ نمي‌شود مقياس و مقداري براي اين نوع دعاها پيدا كرد. خيلي‌وقت‌ها بوده واقعا گره‌هايي باز شده كه خودم هم نمي‌دانم چطور و چگونه؛ اما شك ندارم تأثير همين دعاهاست.»

دوباره جان مي بخشند...
ورق خدمتش آن‌قدر رنگ‌وبوي اينجا را گرفته كه نمي‌شود همه را نوشت. بچه‌هايش استراليا و آلمان زندگي مي‌كنند و فصل‌هاي قصه‌اش در آلمان و دانشگاه و عربستان و... عبور كرده و حالا رسيده به فصل حسين(ع). آمده طولاني‌مدت بماند، يك‌جورهايي، همجواري با اين طايفه انگار روزي‌اش شده، مدت زيادي كاظمين بوده و حالا در كربلا. خيلي زندگي مرفه‌تري مي‌توانست داشته باشد؛ با كار در يك بيمارستان خصوصي و تدريس و غيره؛ اما عَطايش را به لَقايش بخشيد تا بيايد اينجا و يك فصلِ جديد اضافه كند به زندگي‌اش.
مي‌گويد: «قصه من با اين «خانواده» وصف‌نشدني است؛ بي‌نظير است. من تا آخرِ عمرم يادم نمي‌رود اين خاندان چه لطفي در حقم كردند و چگونه جواب مرا دادند؛ هميشه مديونشان هستم و خدمت به زوارشان را دين بزرگي روي گردن خود مي‌دانم.» از ميانه ورق‌هايش مي‌شود ردِ يك اميد را گرفت و رسيد به يك نگاه ويژه؛ دخترِ جوانش مبتلا به ام‌اس مي‌شود و حضورش در عراق، همزمان مي‌شود با بيماري دخترش و روزگار ميل مي‌كند به ناخوشي، اما اينجا در يكي از سطرها برايش مي‌نويسند؛ «جانِ دوباره» و دوباره جان مي‌بخشند...
این داستان‌ها و روايت‌ها و قصه‌ها، تمام‌شدني نيستند و گاه آنچنان در هم تنيده شده كه مي‌شود ردِ يك نشاني، ردِ يك تلنگر، ردِ يك حس آشنا را در يك قصه ديگر دنبال كرد. اينجا آدم‌ها با قصه‌هايشان مي‌آيند و مي‌مانند و برمي‌گردند و مرور همين قصه‌ها و نقلِ سينه‌به‌سينه‌اش است كه جاودانه مي‌كند اين آمدن‌ها و رفتن‌ها را؛ تمام‌شدني در كار نيست، نه اينكه دور تسلسل بيفتد در خاطرات و قصه‌ها؛ نه انگار كسي اينها را به هم زنجير مي‌كند و تَتِمه عشقش‌اش را مي‌ريزد توي دل‌هاي آدم‌ها؛ آن‌قدر زيبا و هنرمندانه كه دلت می‌خواهد ساعت‌ها فارغ از دنیا شوی و بنشینی و یک دلِ سیر گوش دهي، بخواني و نگاه كني به اين قصه‌ها.
همه آدم‌ها، قصه‌ای دارند با اين سرزمين؛ با آمدنشان يكي به‌عنوان زائر، يكي به اسم خادم، يكي هم به نام... راستي؛ «تو» در گرگ و میشِ تمامِ شب‌ها و روزهايي که به خیالت بیش از حدِ مجاز دردآور و ناشکیب و روزمره شدند و رنگ خاكستري گرفته‌اند و درست وسطِ تمامِ حصارهایی که دور خودت کشیده‌ای؛ تا‌به‌حال به قصه خودت با اين سرزمين؛ حلقه اتصالت؛ به دعوتنامه‌ات فكر كرده‌اي؟


٠٨:٠٢ - چهارشنبه ٨ شهريور ١٣٩٦    /    عدد : ١٠١٢٧٣    /    تعداد نمایش : ٢٦٢٩


برای این خبر نظری ثبت نشده است
نظر شما
نام :
ايميل : 
*نظرات :
متن تصویر را وارد کنید:
 

خروج